Handbiker Paul Boeren: “Mijn leven is anders, maar nog steeds heel mooi!”

Paul Boeren liep in 2009 ten gevolge van een ernstig auto-ongeluk een dwarslaesie op. Zijn wereld veranderde dramatisch. Paul werkte keihard aan zijn revalidatie en bouwde een heel nieuw leven op. Met bijzondere belevenissen, zoals het fietsen van de Tour de Rotterdam op zijn handbike. 

“Het was een natte boel vorig jaar”, denkt Paul Boeren terug aan de 85 kilometer toertocht, die hij vorig jaar reed op zijn handbike. “Ik rijd niet op een ligfiets, maar op een kniezitter. Dan heb je het wiel voor je neus staan en daar zit je zo dicht op. Dat is echt water happen!” Desondanks vond Paul de Tour de Rotterdam een geweldige belevenis. “We rijden met een team van Pfizer, een farmaceutisch bedrijf waar ik een leidinggevende commerciële functie heb”, zegt hij. “Als onderneming vinden we het belangrijk om mee te doen. Pfizer werkt samen met academische ziekenhuizen in de ontwikkeling van innovatieve medicijnen. Dit jaar is kanker het thema en wij hebben een oncologische unit. Het ziektebeeld waarvoor de Tour dit jaar geld inzamelt, ligt ons na aan het hart.”

Zorgzame collega’s

Waar Paul doorgaans traint met andere handbikers, bestond het Pfizer-team verder uit valide fietsers. “Ik rijd gemiddeld zo’n 25 kilometer per uur op de handbike”, geeft hij aan. “En mijn collega’s hielpen me goed. Ik werd regelmatig uit de wind gehouden en als er even een gaatje viel reed iemand me weer naar de groep. Ook de lunch werd op mijn fiets geserveerd, ik kom er niet zo gemakkelijk uit immers.

Ik heb mijn collega’s van hun liefste en zorgzaamste kant leren kennen. Na de pauze ging één van de dames keihard op kop rijden. Ik moest en zou natuurlijk volgen, zag kilometerslang alleen maar damesbillen voor mijn neus, maar het lukte. We raceten tientallen wielrenners voorbij, dat was prachtig.” Moeilijke punten voor een handbiker zijn bruggen met een hoog stijgingspercentage en kortere bochten of poortjes. Paul: “Je bent toch minder wendbaar. De Van Brienenoordbrug was zwaar, maar bij het afdalen liep ik iedereen weer in. Dan ga ik naast het voorwiel hangen en heb ik weinig luchtweerstand. Mijn complimenten overigens voor de Tour de Rotterdam. Het parcours was perfect verzorgd. Heel goed te doen voor handbikers.”

Dwarslaesie

Paul is beperkt door een dwarslaesie, opgelopen in 2009. “Na een auto-ongeluk en een slecht gelukte operatie was ik verlamd van mijn navel tot mijn voeten”, zegt hij. “Ik moest een jaar lang revalideren en heb weer enigszins leren lopen met een robot. Mijn leven veranderde natuurlijk compleet, maar werd niet minder mooi. Natuurlijk, ik had liever geen dwarslaesie gehad, maar ik heb veel dingen waar ik nu van geniet. Zoals het handbiken, een machtig mooie sport. De Tour de Rotterdam was super en ik heb ook meegedaan aan de Handbike Battle in Oostenrijk, een race à la Alpe d’Huez. Ruim twintig kilometer en zo’n elfhonderd meter hoogtemeters bergopwaarts ploegen en als je bovenkomt, samen met je buddy, dan schieten de tranen in je ogen.”

Meer in het algemeen geniet Paul van de zorgzaamheid en vriendelijkheid van de mensen om hem heen. “Ik word vaak geweldig geholpen en dat doet me goed. Die ervaring had ik nooit gehad zonder het ongeluk. Mijn vertrouwen in mensen is echt gegroeid, mede door het fietsen. Dus ik ben alweer in training voor de Tour van dit jaar. Ik hoop dat ik veel collega-handbikers mag begroeten, zal mijn best doen om er een paar te werven!”

 

Terug naar het nieuwsoverzicht